6-8-2026 Nieuwe Wereld Nieuws
In dit uitgebreide interview bespreken zij drie grote onderwerpen: de werking en mogelijke risico's van de mRNA-coronavaccins, het gebruik van Ivermectine (en de juridische strijd eromheen), en de fysiek-biologische werking van emoties en burn-out.
Pierre Capel geeft vanuit zijn achtergrond in de biochemie en immunologie een analyse van de werking van de mRNA-vaccins en de risico's die daaraan verbonden zijn:
Lange levensduur van het vaccin-mRNA: Normaal gesproken breekt het lichaam lichaamseigen Messenger-RNA (mRNA) binnen enkele minuten of seconden af (zoals bij de aanmaak van insuline) om te voorkomen dat het systeem ontregeld raakt. Aan het mRNA in de vaccins is echter de stof pseudouridine toegevoegd. Hierdoor breekt het niet snel af en kan het weken tot maanden in het lichaam actief blijven en eiwitten blijven produceren.
Vervuiling met plasmide-DNA: Bij de massaproductie van de vaccins wordt DNA vermenigvuldigd in E. coli-bacteriën via zogenaamde 'plasmiden' (circulair DNA). Bij het proces om daar vervolgens mRNA van te maken, blijkt uit analyses van diverse batches dat zo'n 10 tot 15% plasmide-DNA achterblijft.
Opname en integratie in cellen: Omdat dit DNA is ingepakt in vetbolletjes (lipidennanodeeltjes), wordt het niet direct door de enzymen in ons bloed afgebroken. Het kan daardoor celwanden binnendringen.
De SV40-promotor ('startmotor'): In het gebruikte plasmide-DNA zit een promotor afkomstig van het SV40-virus. Deze werkt als een startmotor die continu 'aan' staat. Mocht het plasmide-DNA integreren in menselijke chromosomen, dan blijft de cel onophoudelijk het spike-eiwit aanmaken.
Gevolgen: Volgens Capel komt dit proces neer op een vorm van genetische modificatie. Het kan in sommige gevallen leiden tot chronische ontstekingen, myocarditis (hartspierontsteking), bloedstolsels en een ontregeld immuunsysteem. Hij benadrukt daarbij wel dat dit niet bij iedereen in gelijke mate gebeurt, omdat de kwaliteit en de mate van vervuiling sterk verschilt per vaccinbatch en per individueel immuunsysteem.
Capel treedt op als getuigendeskundige in een tucht- of rechtszaak ter ondersteuning van arts Berber Pieksma, die Ivermectine voorschreef:
Herkomst en achtergrond: Ivermectine is een in 1975 ontdekt antiparasitair middel. De ontdekkers kregen hiervoor in 2015 de Nobelprijs. Het is een veilig en goedkoop middel dat al decennialang wereldwijd op miljardenschaal wordt toegepast. Een groot deel van de wereldwijde productie komt overigens uit een fabriek in Haarlem.
Off-label gebruik: Het middel is officieel geregistreerd voor specifieke tropische parasitaire aandoeningen. Toepassing tegen virussen of kanker valt onder 'off-label' gebruik, wat in de geneeskunde erg gebruikelijk is, maar formeel streng gereguleerd is.
Toepassing bij corona: In diverse landen (waaronder delen van India en Zuid-Amerika) is Ivermectine succesvol ingezet tegen corona. In westerse landen werd het door de overheid en media bestempeld als een "paardenmiddel", en kregen voorschrijvende artsen te maken met hoge boetes of dreiging van het verliezen van hun BIG-registratie. Capel stelt dat het middel niet mocht worden geaccepteerd, omdat een noodtoelating voor de vaccins juridisch alleen mogelijk was als er géén regulier werkend medicijn voorhanden was.
Antitumor-eigenschappen: Volgens Capel tonen duizenden wetenschappelijke studies aan dat Ivermectine en verwante middelen (zoals Fenbendazol) poortjes en ionkanalen in tumorcellen kunnen blokkeren, waardoor ze ook krachtige antitumor-eigenschappen bezitten.
Tot slot bespreekt Capel hoe emoties het DNA en de fysieke gezondheid direct beïnvloeden (een thema uit zijn boek Het emotionele DNA):
Het limbische systeem vs. de cortex: Emoties worden verwerkt in het limbische systeem (het onbewuste, oeroude deel van het brein). Dit systeem stuurt vrijwel direct hormonale reacties aan, nog voordat het bewuste brein (de cortex) de situatie verstandelijk heeft geanalyseerd.
Van emotionele stress naar fysieke ontsteking: Aanhoudende emotionele stress zorgt ervoor dat het lichaam voortdurend ontstekingseiwitten (zoals Interleukine-6) aanmaakt. Een burn-out is fysiek gezien het eindstadium hiervan: een lichte, chronische ontsteking in de hersenen.
Conditionering (het Pavlov-effect): Interleukine-6 werkt direct in op het slaapcentrum van de hersenen, wat zorgt voor chronische vermoeidheid en concentratieverlies. Door conditionering kan een simpele prikkel die geassocieerd is met de stressbron (zoals alleen al het pakken van de fiets richting het werk) binnen anderhalf uur al zorgen voor een flinke piek van dit ontstekingseiwit.
Advies bij burn-out: Alleen 'rust nemen' of hopen dat het vanzelf overgaat helpt niet voldoende. Omdat de associatieve triggers in het brein blijven bestaan, is het noodzakelijk om ingrijpende keuzes te maken en de levensstijl, werkomgeving en dagelijkse patronen rigoureus te veranderen.
Deel dit bericht
Blijf op de hoogte en stem mee over voorstellen
pageviews: 3
